Heinrich Heine

Heinrich Heine (1797. – 1856), njemački književnik i pjesnik, smatra se jednim od najvažnijih predstavnika njemačkog romantizma. Rođen je u imućnoj obitelji židovskog porijekla, studirao je u Bonnu i Berlinu, a diplomirao pravo u Göttingenu.
Kratko radi kao trgovac, ali napušta posao i posvećuje se karijeri pisca. Iako je bio najpoznatiji po ljubavnoj poeziji, pisao je i revolucionarnu liriku, poeme, prozu, feljtone i putopise. Heineova poezija se oslanja na romantične trope i jezik, ali isto tako propituje i negira romantičarski jezik. Kao zagovornik Francuske revolucije, navukao je bijes njemačkih konzervativaca te zbog toga, kao i zbog jačanja antisemitizma, 1831. godine zauvijek napušta Njemačku i seli u Pariz.
Proslavio se zbirkom “Lirski intermezzo” (“Lyrisches Intermezzo”, 1823) i “Knjigom pjesama” (“Buch der Lieder”, 1827).
U svome proznom djelu “Slike s putovanja” (“Reisebilder, I–IV”, 1826–31) piše protiv feudalno-aristokratskih odnosa, dok mu poezija pod utjecajem prijateljstva s Karlom Marxom poprima satirički karakter, npr. pjesme “Šleski tkalci” (“Die schlesischen Weber”, 1844) i “Njemačka: zimska priča” (“Deutschland: ein Wintermärchen”, 1844).
Od 1848. godine do svoje smrti zbog teške je bolesti prikovan za krevet pri čemu nastaju neke od njegovih najsnažnijih pjesama: ciklus “Povjestice” (“Historien”), “Lamentacije” (“Lamentationen”) i “Hebrejske melodije” (“Hebräische Melodien”) iz zbirke “Romancero” (“Romanzero”, 1851).
Ostala važnija djela: “Romantička škola” (“Die romantische Schule”, 1836), “Prilog povijesti religije i filozofije u Njemačkoj” (“Zur Geschichte der Religion und Philosophie in Deutschland”, 1834–52), “Ludwig Börne: spomenica” (“Ludwig Börne: eine Denkschrift”, 1840).