Thomas Bernhard (1931-1989), jedan od najznačajnijih ne samo austrijskih nego i europskih književnika 20. stoljeća. Rođen je u Nizozemskoj kao sin sluškinje i stolara. Književno se formirao pod utjecajem djeda Johannesa Freumbichlera, pisca, no njegova smrt 1949, a godinu dana poslije i majčina, te borba s plućnom tuberkulozom dodatno su u njega produbili osjećaj egzistencijalne usamljenosti. U tim teškim trenucima razvio je snažnu povezanost s 37 godina starijom Hedwig Stavianicek, bogatom nasljednicom zahvaljujući kojoj je izašao iz izolacije i započeo plodnu književnu karijeru. Književni proboj ostvario je 1963. romanom “Mraz” (“Frost”), koji je najavio njegovu specifičnu mješavinu filozofske introspekcije i bespoštedne društvene kritike. Objavio je dvadesetak proznih djela, među ostalima “Uzrok” (“Die Ursache”, 1975), “Podrum” (“Der Keller”, 1976), “Imitator glasova” (“Der Stimmenimitator”, 1978), “Hladnoća. Izolacija” (“Die Kälte. Eine Isolation”, 1981), “Wittgensteinov nećak” (“Wittgenstein’s Neffe”, 1982), “Gubitnik” (“Der Untergeher”, 1983), “Stari majstori” (“Alte Meister”, 1985), “Brisanje. Raspad” (“Auslöschung. Ein Zerfall”, 1986). Objavio je i nekoliko zbirki poezije te dvadesetak drama, među ostalima “Ignorant i luđak” (“Der Ignorant und der Wahnsinnige”, 1972), “Moć navike” (“Die Macht der Gewohnheit”, 1974), “Kazališni čovjek” (“Der Theatermacher”, 1984) i “Elizabeta II.” (“Elisabeth II”, 1987). Živio je daleko od javnosti, no djela su mu izazivala polemike i žestoke reakcije austrijske političke javnosti, posebice jedna od posljednjih drama, “Trg heroja” (“Heldenplatz”, 1988).